Υπάρχουν λέξεις που λέγονται τόσο συχνά, που με κάποιον τρόπο αδειάζουν. “Δουλεύω με τον εαυτό μου” είναι μία από αυτές. Τη βλέπεις στα bio των social. Τη διαβάζεις κάτω από φωτογραφίες yoga, σε posts με βιβλία αυτογνωσίας και σε quotes πάνω σε ηλιοβασιλέματα. Λες και αν τη γράψεις τρεις φορές, θα γίνει αλήθεια. Μόνο που δεν είναι πάντα αλήθεια. Και σίγουρα δεν είναι τόσο ωραία όσο φαίνεται.
Είναι η δύσκολη δουλειά…
Πολλοί νομίζουν πως δουλεύεις με τον εαυτό σου όταν πας θεραπεία. Άλλοι το ταυτίζουν με το να κρατάνε ημερολόγιο, διαλογισμό, retreats ή συζητήσεις για τον αναστοχασμό της παιδικής ηλικίας. Κι όμως, προσωπική δουλειά μπορεί να είναι και η αυτογνωσία, το να παραδεχτείς κάτι που σε ντροπιάζει. Ή να πεις “θέλω περισσότερα” χωρίς να απολογείσαι. Ή να σταματήσεις να προσπαθείς να σώσεις ανθρώπους που δεν σε νοιάστηκαν ποτέ πραγματικά. Προσωπική δουλειά είναι να πεις: “Αυτό που κάνω, με προδίδει. Αλλά με τρόμαζε να το σταματήσω.” Είναι να παραδεχτείς ότι μερικά κομμάτια σου δεν τα έχεις καν γνωρίσει. Τα έκρυβες. Κάτω από ρόλους, από dating apps, από το τέλειο σώμα που έχτισες για να νιώσεις αποδεκτός. Και ξαφνικά τα κοιτάς — και τρομάζεις. Αλλά δεν κλείνεις τα φώτα αυτή τη φορά.
Το δωμάτιο που είχες κλειδώσει
Μου μοιάζει σαν να ανοίγεις ένα δωμάτιο που χρόνια απέφευγες. Είχες πει “θα μπω όταν είμαι έτοιμος”. Αλλά δεν ήσουν ποτέ. Κι όταν τελικά μπαίνεις, έχει μυρωδιά παλιού. Βρίσκεις αναμνήσεις που σου σκίζουν την καρδιά. Μαθαίνεις πως μερικά κομμάτια σου δεν ήθελαν να σωθούν — ήθελαν να ακουστούν. Το καθαρίζεις σιγά σιγά. Όχι για να γίνει Instagram-ready. Αλλά για να μπορείς να μπεις και να μη φοβάσαι. Να είναι πια μέρος του σπιτιού σου.
Τι δεν είναι προσωπική δουλειά
Δεν είναι να το παίζεις σοφός. Δεν είναι να αποστασιοποιείσαι τόσο που δεν πονάς. Δεν είναι να γράφεις “νιώθω ευγνωμοσύνη” ενώ μέσα σου βράζεις. Δεν είναι να είσαι τέλειος. Ούτε καν “βελτιωμένος”. Προσωπική δουλειά είναι να μη χαμογελάς ενώ μέσα σου διαλύεσαι. Είναι να μην προσπαθείς να κάνεις τους άλλους να νιώσουν άνετα με τον πόνο σου. Είναι να κάθεσαι εκεί, με το χάος σου, και να μην τρέχεις πια να το καλύψεις.
Ο εαυτός που δεν σου έμαθαν να αγαπάς
Όταν ήμουν μικρός, πίστευα πως αν είμαι καλός, δεν θα πληγώνομαι. Αν είμαι ευγενικός, δεν θα με αφήνουν. Αν έχω επιτυχία, θα με αποδέχονται. Και για λίγο — λειτούργησε. Αλλά όχι για πολύ. Γιατί όση δουλειά κι αν κάνεις εξωτερικά, αν μέσα σου πιστεύεις ότι δεν αξίζεις, πάντα θα ζεις στο λίγο. Λίγη αγάπη, λίγο φως, λίγο εαυτός. Προσωπική δουλειά είναι να κοιτάξεις αυτόν τον εσωτερικό εαυτό στα μάτια και να πεις: “Δεν χρειάζεται να προσποιείσαι πια.”
Κι από δω και πέρα τι;
Το θέμα είναι πως η προσωπική δουλειά δεν έχει τέλος. Δεν έχει check list. Είναι τρόπος ζωής. Κάποιες μέρες θα είσαι ο πιο centered εαυτός σου. Και άλλες μέρες θα κλαις για κάτι που νόμιζες ότι είχες ξεπεράσει. Κάποιες μέρες θα ξυπνάς και θα λες “είμαι καλά”. Και άλλες θα πνίγεσαι χωρίς να ξέρεις γιατί. Αλλά το ξέρεις: κάθε φορά που μένεις εκεί, χωρίς να το κρύψεις, κάτι μέσα σου ωριμάζει.
Δεν αλλάζω. Επιστρέφω.
Στο τέλος, η προσωπική δουλειά δεν είναι να αλλάξεις. Είναι να επιστρέψεις. Να σε γνωρίσεις. Να σε αγκαλιάσεις χωρίς όρους. Και να χτίσεις μια ζωή που δεν χρειάζεται να παίζεις ρόλο για να τη ζήσεις. Γιατί αυτό είναι δουλειά με τον εαυτό σου: να χτίσεις σπίτι μέσα σου, και να είναι δικό σου. Όχι χτισμένο με τις προσδοκίες των άλλων. Να είναι ακατάστατο μερικές φορές. Αλλά αληθινό. Και δικό σου.
