Η Χαρά ήταν ένα κορίτσι με ενέργεια πιο εκρηκτική κι από βεγγαλικό την Πρωτοχρονιά. Ήταν το είδος του παιδιού που, αν έβλεπε κάποιον λυπημένο, θα έκανε τα πάντα για να τον κάνει να γελάσει, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε να τραγουδάει φάλτσα όπερα ή να μιμείται τον παππού της όταν ξεχνάει πού έχει βάλει τα γυαλιά του.
Αλλά εκείνη την ημέρα, η Χαρά δεν έψαχνε κάποιον να τον κάνει να γελάσει. Έψαχνε μια καλή κρυψώνα για το κυνήγι θησαυρού της γειτονιάς. Και τότε, το είδε: ένα μικρό, ξύλινο κουτί, κρυμμένο κάτω από έναν θάμνο, κοντά στην παιδική χαρά. Ήταν παλιό, με μια χρυσή κλειδαριά που έλαμπε στον ήλιο.
“Πολύ μυστήριο για να το αγνοήσεις,” σκέφτηκε η Χαρά και το σήκωσε προσεκτικά.
Το άνοιξε με δισταγμό. Μέσα στο κουτί, αντί για θησαυρό ή σοκολάτες (που, ας είμαστε ειλικρινείς, θα ήταν η πρώτη της επιλογή), βρήκε μια μικρή κάρτα. Πάνω της έγραφε με καλλιγραφικά γράμματα:
“Πες την επιθυμία σου και θα γίνει αληθινή.”
Τα μάτια της Χαράς άνοιξαν διάπλατα. “Σοβαρά τώρα; Ένα κουτί που πραγματοποιεί ευχές; Είναι σαν να κρατάω τον Άγιο Βασίλη σε μέγεθος τσέπης!”
Για μια στιγμή, σκέφτηκε να ζητήσει κάτι απλό, όπως πίτσα με διπλό τυρί ή ένα σκύλο που να μιλάει. Αλλά γρήγορα άλλαξε γνώμη. Αν αυτό το κουτί ήταν πραγματικά μαγικό, τότε ίσως έπρεπε να ζητήσει κάτι πιο σημαντικό.
Έκλεισε τα μάτια της, κράτησε το κουτί κοντά στην καρδιά της και είπε δυνατά:
“Θέλω όλοι οι άνθρωποι γύρω μου να είναι χαρούμενοι!”
Για λίγο, δεν έγινε τίποτα. Ούτε φως, ούτε καπνός, ούτε καν ένας ήχος σαν να ξεφυσάει το κουτί από την προσπάθεια. “Ή το κουτί χάλασε ή μου κάνουν πλάκα,” μουρμούρισε η Χαρά.
Αλλά όταν γύρισε να φύγει, παρατήρησε κάτι παράξενο. Ο κύριος Στέφανος, που πάντα κατσούφιαζε όταν περπατούσε, χαμογελούσε. Η Μαρίνα, που μάλωνε πάντα με τον αδερφό της για την κούνια, τον έσπρωχνε απαλά και του έλεγε: “Η σειρά σου!”
Η Χαρά ένιωσε ένα κύμα ζεστασιάς. “Το κουτί λειτουργεί!”
Τις επόμενες μέρες, η Χαρά αποφάσισε να δοκιμάσει τη δύναμη του κουτιού. Έβγαινε στον δρόμο, παρατηρούσε ανθρώπους και ψιθύριζε ευχές: “Ας γελάσει ο μπακάλης λίγο σήμερα.” “Ας βρει η κυρία Ελένη τα γυαλιά της χωρίς να ψάχνει για μία ώρα.”
Και κάθε φορά, η ευχή γινόταν πραγματικότητα.
Μια μέρα, είδε μια γυναίκα που προσπαθούσε να κουβαλήσει ένα καλάθι με ψώνια.
“Ας γίνει λίγο πιο εύκολη η μέρα της,” ψιθύρισε η Χαρά.
Το κουτί άνοιξε ξαφνικά και… μπουμ! Το καλάθι εξαφανίστηκε!
“Ωχ, μάλλον το παράκανα!” φώναξε η Χαρά και έτρεξε να εξηγήσει στη γυναίκα τι είχε συμβεί. Αλλά πριν φτάσει, το καλάθι εμφανίστηκε ξανά, γεμάτο με λουλούδια αντί για ψώνια. Η γυναίκα άρχισε να γελάει και να χορεύει στη μέση του δρόμου.
“Νομίζω ότι το κουτί έχει χιούμορ,” είπε η Χαρά, κουνώντας το κεφάλι της.
Μέρα με τη μέρα, η Χαρά έμαθε ότι το κουτί δεν ήταν απλώς ένα εργαλείο για να κάνει ευχές. Ήταν ένα μέσο για να δει τη δύναμη της καλοσύνης. Έμαθε να χαμογελάει σε ανθρώπους που δεν γνώριζε, να βοηθάει χωρίς να της το ζητήσουν και να μοιράζεται τη χαρά της χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα.
Μια μέρα, όταν πήγε να χρησιμοποιήσει το κουτί ξανά, αυτό είχε εξαφανιστεί.
Αλλά η Χαρά δεν στενοχωρήθηκε. Είχε ήδη καταλάβει το πιο σημαντικό μάθημα: Η μαγεία δεν είναι στα αντικείμενα, αλλά στις πράξεις μας.
Και από εκείνη τη μέρα, η Χαρά έγινε η μικρή “νεράιδα” της γειτονιάς, φέρνοντας χαμόγελα και φως παντού. Και αν αναρωτιέσαι τι απέγινε το κουτί… ίσως να είναι κρυμμένο κάπου κοντά σου, περιμένοντας να βρεθεί από κάποιον που ξέρει πώς να το χρησιμοποιήσει.
Μοιράσου το παραμύθι
Αν σου άρεσε, μπορείς να το μοιραστείς με ένα παιδί ή έναν ενήλικα που χρειάζεται μια μικρή υπενθύμιση καλοσύνης!
Μια προσφορά της Anni Eza (Άννα Γκάτζιου), στο πλαίσιο των κοινωνικών δράσεων του Ελληνικού Κέντρου Συναισθημάτων.
Η Άννα (Anni Eza) είναι θεραπεύτρια με πολυετή εμπειρία στον χώρο της προσωπικής ανάπτυξης. Έχει ασχοληθεί με διαφορετικές θεραπευτικές προσεγγίσεις και με τον διαλογισμό, ενώ διαθέτει και παιδαγωγική κατάρτιση με πολυετή παρουσία στην εκπαίδευση. Το έργο της επικεντρώνεται στην υποστήριξη της αυτογνωσίας και της επεξεργασίας προσωπικών εμπειριών, μέσα από μια προσέγγιση που συνδέει τη θεραπεία με τη μάθ
