Η Νίκη ήταν ένα κορίτσι γεμάτο περιέργεια, αλλά με ελάχιστη υπομονή. Της άρεσε να ανακαλύπτει περίεργα πράγματα και να θέτει τις πιο απροσδόκητες ερωτήσεις, όπως:
“Γιατί τα παγωτά λιώνουν πάντα όταν θέλω να τα φάω;”
“Ποιος σκέφτηκε να βάλει τον Αύγουστο δίπλα στον Σεπτέμβρη;”
Και, φυσικά: “Γιατί η γιαγιά δεν μου δίνει σοκολάτα πριν το φαγητό; Μήπως φοβάται ότι θα γίνω πιο γλυκιά από εκείνη;”
Ένα πρωί, καθώς εξερευνούσε τον κήπο του γείτονα (χωρίς να ζητήσει άδεια, φυσικά), κάτι ασυνήθιστο τράβηξε την προσοχή της. Ανάμεσα στις τριανταφυλλιές και τις τουλίπες, ξεχώριζε ένα μικροσκοπικό λουλούδι με πέταλα σαν ακτίνες ήλιου και έναν μίσχο που έμοιαζε να λαμπυρίζει.
Η Νίκη πλησίασε με περιέργεια και έσκυψε κοντά του.
“Ε! Μην με κοιτάς έτσι! Είμαι ντροπαλό!”
Η Νίκη πετάχτηκε πίσω από την έκπληξη, σχεδόν έπεσε πάνω σε μια γλάστρα.
“Ποιος μιλάει;” ρώτησε. “Μήπως… είσαι εσύ, λουλούδι;”
“Φυσικά και είμαι εγώ,” απάντησε το λουλούδι, “και να ξέρεις, δεν μιλάω σε όλους. Εσύ όμως φαίνεσαι ξεχωριστή. Έχεις μια λάμψη καλοσύνης μέσα σου. Γι’ αυτό θα σου αποκαλύψω το μυστικό μου.”
Η Νίκη έγειρε κοντά, κρατώντας την αναπνοή της.
“Ανθίζω μόνο όταν οι άνθρωποι γύρω μου είναι καλοί και ευγενικοί,” είπε το λουλούδι. “Χωρίς καλοσύνη, μαραίνομαι και εξαφανίζομαι.”
Η Νίκη έμεινε άφωνη. Ένα λουλούδι που ζούσε από την καλοσύνη; Αυτό έπρεπε να το δει από κοντά!
Η Νίκη αποφάσισε να το φροντίσει με κάθε τρόπο. Του έδινε νερό, του μιλούσε τρυφερά και έλεγχε να μην πλησιάζει κανείς με άγριες διαθέσεις. Όμως, μέρες περνούσαν και το λουλούδι δεν έδειχνε σημάδια άνθισης.
“Τι κάνω λάθος;” ρώτησε απελπισμένη.
“Η καλοσύνη δεν είναι μόνο να με φροντίζεις,” απάντησε το λουλούδι. “Πρέπει να τη δείξεις στους ανθρώπους γύρω σου. Ξεκίνα από αυτούς που συναντάς κάθε μέρα.”
Η Νίκη αποφάσισε να δοκιμάσει.
Στο σχολείο, όταν η φίλη της, η Κατερίνα, έριξε κατά λάθος τον χυμό της, η Νίκη της πρόσφερε τον δικό της.
Όταν ο μικρός της αδερφός έσπασε κατά λάθος το αγαπημένο της παιχνίδι, αντί να θυμώσει, του υποσχέθηκε να του φτιάξει ένα καινούργιο.
Και όταν η γιαγιά της αρνήθηκε να της δώσει σοκολάτα πριν το φαγητό, η Νίκη απάντησε με ένα χαμόγελο: “Εντάξει, γιαγιά. Θα περιμένω!”
Η γιαγιά της συγκινήθηκε τόσο πολύ που της έδωσε δύο κομμάτια σοκολάτα στο τέλος!
Μια μέρα, καθώς φρόντιζε το λουλούδι, παρατήρησε κάτι μαγικό. Ο μίσχος του είχε δυναμώσει, τα πέταλά του έλαμπαν σαν μικροί ήλιοι, και ένα γλυκό, ζεστό άρωμα γέμιζε τον αέρα.
“Τα κατάφερες!” φώναξε το λουλούδι. “Έμαθες ότι η καλοσύνη είναι σαν το νερό και το φως. Όταν τη δίνεις στους άλλους, ανθίζεις κι εσύ!”
Η Νίκη χαμογέλασε πλατιά. “Άρα, δεν είσαι μόνο ένα λουλούδι. Είσαι ένας δάσκαλος καλοσύνης!”
“Ακριβώς,” είπε το λουλούδι, “αλλά κράτα το μυστικό μας. Δεν θέλω να γίνω διάσημο και να με ψάχνουν όλοι.”
Από εκείνη τη μέρα, η Νίκη έγινε γνωστή ως το κορίτσι που έφερνε χαμόγελα όπου κι αν πήγαινε. Και το λουλούδι της, κρυμμένο στον κήπο, συνέχισε να ανθίζει, κάθε φορά που η καλοσύνη της Νίκης άγγιζε τον κόσμο.
Η Νίκη έμαθε πως η καλοσύνη δεν είναι απλώς μια πράξη, αλλά μια δύναμη που κάνει την άνοιξη να ζει μέσα μας, κάθε μέρα.
Μοιράσου το παραμύθι
Αν σου άρεσε, μπορείς να το μοιραστείς με ένα παιδί ή έναν ενήλικα που χρειάζεται μια μικρή υπενθύμιση καλοσύνης!
Μια προσφορά της Anni Eza (Άννα Γκάτζιου), στο πλαίσιο των κοινωνικών δράσεων του Ελληνικού Κέντρου Συναισθημάτων.
Η Άννα (Anni Eza) είναι θεραπεύτρια με πολυετή εμπειρία στον χώρο της προσωπικής ανάπτυξης. Έχει ασχοληθεί με διαφορετικές θεραπευτικές προσεγγίσεις και με τον διαλογισμό, ενώ διαθέτει και παιδαγωγική κατάρτιση με πολυετή παρουσία στην εκπαίδευση. Το έργο της επικεντρώνεται στην υποστήριξη της αυτογνωσίας και της επεξεργασίας προσωπικών εμπειριών, μέσα από μια προσέγγιση που συνδέει τη θεραπεία με τη μάθηση και τη σχέση με τον εαυτό και τους άλλους.
