Ο Αλέξανδρος ήταν ένα αγόρι με τεράστια φαντασία και ακόμα μεγαλύτερη περιέργεια. Κάθε φορά που έβρισκε κάτι ασυνήθιστο, η πρώτη του σκέψη ήταν:
«Πώς μπορώ να κάνω αυτή την ανακάλυψη πιο συναρπαστική;»
Ένα απόγευμα, καθώς περπατούσε στο πάρκο, το βλέμμα του έπεσε σε κάτι μικρό και γυαλιστερό που λαμπύριζε στον ήλιο. Έσκυψε και είδε… ένα σαπούνι!
“Χμ, ένα σαπούνι;” αναρωτήθηκε με ενθουσιασμό. “Ποιος χάνει ένα σαπούνι; Ίσωςκάποιος που του αρέσει υπερβολικά η καθαριότητα. Άρα, αυτό είναι σοβαρή υπόθεση!”
Ο Αλέξανδρος σήκωσε προσεκτικά το σαπούνι και το εξέτασε. Ήταν μικρό, αρωματικό, με ανάγλυφα σχέδια λουλουδιών και ένα απαλό ροζ χρώμα. Μύριζε λεβάντα και κάτι γλυκό, ίσως βανίλια. Το άρωμά του ήταν τόσο έντονο που πλημμύρισε τη μύτη του.
“Μοιάζει ακριβό,” μονολόγησε. “Ή καλύτερα… πολύ σημαντικό!”
Αποφασισμένος να ανακαλύψει σε ποιον ανήκει, ανακοίνωσε στον εαυτό του: “Αυτή είναι η αποστολή μου! Να βρω τον ιδιοκτήτη του χαμένου σαπουνιού.”
Πρώτα, πήγε στη γιαγιά του.
“Γιαγιά, μήπως έχασες ένα σαπούνι; Το βρήκα στο πάρκο!”
Η γιαγιά του τον κοίταξε με έκπληξη και άρχισε να γελάει.”Αλέξανδρε, εγώ χρησιμοποιώ μόνο το σαπούνι του σπιτιού μας. Ξέρεις, εκείνο που έχει το σχήμα ψαριού!”
Μετά πήγε στη φίλη του, τη Μαρία.
“Μαρία, μήπως έχασες ένα σαπούνι; Είναι μικρό, ροζ, και μυρίζει υπέροχα!”
Η Μαρία τον κοίταξε μπερδεμένη.
“Σαπούνι; Όχι, εγώ χάνω μόνο τις κάλτσες μου, και μάλιστα πάντα στο πλυντήριο!”
Ο Αλέξανδρος άρχισε να ανησυχεί. “Αν δεν βρω σε ποιον ανήκει, πώς θα ολοκληρώσω την αποστολή μου;”
Αποφάσισε να πάει στο κέντρο του πάρκου και να ρωτήσει όποιον έβλεπε. Στάθηκε σε ένα παγκάκι και άρχισε να φωνάζει:
“Χάσατε ένα σαπούνι; Είναι μικρό, ροζ, και υπέροχα αρωματικό! Είμαι εδώ για να βοηθήσω!”
Μετά από πολλές αρνητικές απαντήσεις, ένας ηλικιωμένος κύριος με καπέλο πλησίασε. Το πρόσωπό του φωτίστηκε μόλις είδε το σαπούνι.
“Αυτό είναι δικό μου, παιδί μου!” είπε συγκινημένος. “Το έφτιαξε η κόρη μου με τα χέρια της και μου το χάρισε για καλή τύχη. Πάντα το κουβαλάω μαζί μου.”
Ο Αλέξανδρος χαμογέλασε και του το έδωσε. Ο κύριος τον κοίταξε γεμάτος ευγνωμοσύνη.
“Δεν είναι απλώς ένα σαπούνι. Είναι ένα κομμάτι αγάπης και μια ανάμνηση. Σε ευχαριστώ που μου το έφερες πίσω.”
Ο Αλέξανδρος ένιωσε μια ζεστασιά να γεμίζει την καρδιά του. Δεν είχε επιστρέψει μόνο ένα αντικείμενο· είχε επιστρέψει μια ιστορία, μια στιγμή αγάπης. Καθώς γύριζε σπίτι, σκέφτηκε:
«Ίσως οι μικρές πράξεις καλοσύνης να είναι τελικά οι πιο μεγάλες.»
Από τότε, ο Αλέξανδρος έγινε γνωστός στο πάρκο ως το αγόρι που έβρισκε όχι μόνο χαμένα αντικείμενα, αλλά και χαμένα χαμόγελα.
Μοιράσου το παραμύθι
Αν σου άρεσε, μπορείς να το μοιραστείς με ένα παιδί ή έναν ενήλικα που χρειάζεται μια μικρή υπενθύμιση καλοσύνης!
Μια προσφορά της Anni Eza (Άννα Γκάτζιου), στο πλαίσιο των κοινωνικών δράσεων του Ελληνικού Κέντρου Συναισθημάτων.
Η Άννα (Anni Eza) είναι θεραπεύτρια με πολυετή εμπειρία στον χώρο της προσωπικής ανάπτυξης. Έχει ασχοληθεί με διαφορετικές θεραπευτικές προσεγγίσεις και με τον διαλογισμό, ενώ διαθέτει και παιδαγωγική κατάρτιση με πολυετή παρουσία στην εκπαίδευση. Το έργο της επικεντρώνεται στην υποστήριξη της αυτογνωσίας και της επεξεργασίας προσωπικών εμπειριών, μέσα από μια προσέγγιση που συνδέει τη θεραπεία με τη μάθηση και τη σχέση με τον εαυτό και τους άλλους.
