Στο σημερινό Mindpost φιλοξενούμε μια γυναίκα που δεν φοβήθηκε να κοιτάξει κατάματα μια βαθιά προσωπική αλλαγή. Η Σταματία Αλεξάνδρου, εκπαιδευόμενη σύμβουλος ψυχικής υγείας στη Βραχυπρόθεσμη Συνθετική Συμβουλευτική Expansion, αποφάσισε να κάνει μια μελέτη που την αφορά άμεσα: την εμμηνόπαυση. Μια φάση ζωής που βιώνει η ίδια — και που επέλεξε να φωτίσει, με θάρρος, τρυφερότητα και αφοπλιστική ειλικρίνεια.
Η εργασία αυτή θα παρουσιαστεί στην 9η Ημερίδα Ψυχικής Υγείας του Ελληνικού Κέντρου Συναισθημάτων, που θα πραγματοποιηθεί στις 12 Οκτωβρίου, στο Μουσείο Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, στην Πλάκα.
Με αφορμή την εργασία της, ήρθαμε σε επαφή με την κυρία Αλεξάνδρου και της ζητήσαμε να μας μιλήσει — όχι μόνο ως σύμβουλος, αλλά και ως γυναίκα που πέρασε (και περνά) αυτή τη μετάβαση. Μας μίλησε ανοιχτά, ανθρώπινα, με ειλικρίνεια που συγκινεί και σοφία που εμπνέει.
«Η Εμμηνόπαυση με Βρήκε. Κι Εγώ την Κοίταξα κατάματα.»
1. Πείτε μας λίγα λόγια για εσάς και γιατί επιλέξατε το θέμα της εμμηνόπαυσης.
Ονομάζομαι Σταματία Αλεξάνδρου και θέλω να σας μιλήσω όχι μόνο ως εκπαιδευόμενη σύμβουλος ψυχικής υγείας, αλλά κυρίως ως γυναίκα που βίωσε την εμμηνόπαυση με όλο της το σώμα και όλη της την ψυχή.
Όταν ξεκίνησα αυτή την εργασία, δεν είχα στο μυαλό μου απλώς να γράψω μια μελέτη. Ήθελα να καταλάβω τι μου συμβαίνει, να φωτίσω αυτό το μεταβατικό στάδιο που για χρόνια παραμένει ταμπού. Και όσο πιο βαθιά έμπαινα στην έρευνα, τόσο πιο πολύ καταλάβαινα ότι δεν ήμουν μόνη.
Μαζί με εμένα υπάρχουν εκατομμύρια γυναίκες σε όλο τον κόσμο που βιώνουν αυτό το στάδιο της ζωής τους και καλούνται να αντιμετωπίσουν τα σωματικά συμπτώματα της ορμονικής ανισορροπίας, αλλά και τις σημαντικές ψυχολογικές, κοινωνικές και πολιτισμικές προεκτάσεις που τη συνοδεύουν.
2. Τι είναι τελικά η εμμηνόπαυση για μια γυναίκα;
Η εμμηνόπαυση δεν είναι απλώς το τέλος της γονιμότητας. Είναι μια ολική αλλαγή — στο σώμα, στην ψυχολογία, στη θέση μας στην κοινωνία.
Ξεκινάει με συμπτώματα που σε αιφνιδιάζουν: εξάψεις, νυχτερινές εφιδρώσεις, αϋπνίες, απώλεια συγκέντρωσης. Και σιγά-σιγά, χωρίς να το καταλάβεις, επηρεάζει το πώς βλέπεις τον εαυτό σου.
Στη δική μου περίπτωση, όλα ήρθαν απότομα. Έκανα υστερεκτομή και δεν πρόλαβα να «μπω σιγά-σιγά». Το σώμα μου άλλαξε. Το μυαλό μου άλλαξε. Και για λίγο… νόμιζα ότι χανόμουν.
Ήταν το λεγόμενο brain fog που με τρόμαξε πιο πολύ απ’ όλα. Όταν πήγαινα σε ένα άλλο δωμάτιο και ξεχνούσα για ποιο λόγο, όταν σε μια συζήτηση έχανα τον ειρμό μου, φοβήθηκα ότι χάνω τον έλεγχο του μυαλού μου. Όταν όμως διάβασα ότι είναι συχνό φαινόμενο, ένιωσα ανακούφιση. Ήξερα πια τι μου συμβαίνει.
3. Ποια είναι τα δύσκολα της εμμηνόπαυσης — αυτά που δεν λέγονται εύκολα;
Το πιο δύσκολο δεν ήταν οι εξάψεις. Ήταν οι άγρυπνες νύχτες, η θολούρα στη σκέψη, η μείωση της σεξουαλικής διάθεσης. Ήταν εκείνη η φωνή μέσα σου που σου λέει
“Δεν είσαι πια όπως ήσουν”.
Και μετά είναι κι οι άλλοι. Που δεν καταλαβαίνουν. Που βλέπουν την ίδια γυναίκα απέναντί τους, αλλά μέσα της όλα έχουν αλλάξει. Η αύξηση βάρους, η μείωση της αυτοεκτίμησης, η αίσθηση ότι “δεν είμαι πια επιθυμητή” — όλα αυτά είναι σιωπηλά βάρη που κουβαλά μια γυναίκα στην εμμηνόπαυση. Κι όμως, η σεξουαλική διάθεση δεν εξαφανίζεται. Απλώς αλλάζει. Το κλειδί είναι η επικοινωνία με τον σύντροφο, η κατανόηση, η υπομονή.
Και φυσικά, η στήριξη από το κοινωνικό και οικογενειακό περιβάλλον. Οι γυναίκες που έχουν δίπλα τους ανθρώπους που τις κατανοούν, βιώνουν λιγότερα ψυχολογικά συμπτώματα. Είναι σημαντικό να μην νιώθουμε μόνες.
4. Τι σας βοήθησε να κάνετε τη στροφή σας και να νιώσετε καλύτερα;
Κάπου εκεί ήρθε στη ζωή μου η εκπαίδευση στη Συμβουλευτική Ψυχικής Υγείας. Ξεκίνησα για να βοηθήσω τους άλλους, και τελικά… βοήθησα εμένα πρώτα. Μέσα από τη Βραχυπρόθεσμη Συνθετική Συμβουλευτική Expansion, άρχισα να βλέπω καθαρά:
- Τι με πονάει
- Τι κουβαλούσα χρόνια
- Τι μπορώ να αφήσω πίσω
Έμαθα να συγχωρώ τον εαυτό μου, να τον αγαπώ και να μην ντρέπομαι που ξεχνάω ή που αλλάζω. Κομβικό σημείο ήταν η ευγνωμοσύνη. Όχι για τα μεγάλα πράγματα, αλλά για τα μικρά: τον πρωινό καφέ, ένα λουλούδι που άνθισε στη γλάστρα. Άρχισα να βλέπω ομορφιά εκεί που πριν έβλεπα μόνο βάρος. Κι έπειτα ήρθε η καλοσύνη. Να μιλάω στον εαυτό μου με αγάπη. Να τον σέβομαι. Και να καταλαβαίνω πόση αξία έχει να προσφέρεις στον άλλον.
5. Τι θα θέλατε να πείτε σε άλλες γυναίκες που περνούν το ίδιο θέμα;
Αν μπορούσα να πω κάτι, θα ήταν αυτό: Τώρα αρχίζει ένα διαφορετικό ταξίδι. Και στο χέρι μας είναι να μας πάει εκεί που θέλουμε. Να αγαπήσουμε τον νέο μας εαυτό. Να τον καλωσορίσουμε. Να θυμόμαστε ότι δεν τελειώνει τίποτα — αρχίζει κάτι νέο. Μια περίοδος όπου μπορούμε να επαναπροσδιορίσουμε τον εαυτό μας. Να ακούσουμε εμάς.
Και εκεί μπορούμε να βοηθήσουμε και εμείς, ως σύμβουλοι ψυχικής υγείας. Όχι με οδηγίες. Με κατανόηση. Με ενσυναίσθηση. Με παρουσία. Η εμμηνόπαυση δεν είναι ντροπή. Δεν είναι καταδίκη. Είναι ένα φυσιολογικό πέρασμα. Και αξίζουμε να το βιώνουμε χωρίς φόβο.
6. Έχετε κάτι να πείτε στους αναγνώστες μας; Ένα μήνυμα που θέλετε να αφήσετε;
Στο τέλος αυτής της διαδρομής, νιώθω ότι η ζωή μου δεν τελειώνει στα 50 — αλλά αρχίζει αλλιώς. Πιο συνειδητά. Πιο ήσυχα. Πιο ελεύθερα. Έμαθα ότι δεν χρειάζεται να έχω τον απόλυτο έλεγχο. Ότι μπορώ να ζητώ βοήθεια. Ότι αξίζω φροντίδα — και στο σώμα και στην ψυχή μου.
Ο κύκλος της γονιμότητας για μένα έχει κλείσει. Τα παιδιά μου έχουν φύγει για να χτίσουν τη δική τους ζωή. Αλλά ένας άλλος κύκλος έχει αρχίσει: ο κύκλος της προσφοράς, μέσα από τη Συνθετική Συμβουλευτική Expansion.
Και αυτό είναι, πιστεύω, το πιο δυνατό παράδειγμα που μπορώ να δώσω:
Η ζωή δεν σταματά. Αντίθετα — μπορεί να μας εκπλήξει ευχάριστα.
Η Μελέτη της κας Αλεξάνδρου θα εκδοθεί΄ από το Ελληνικό Κέντρο Συναισθημάτων και θα παρουσιαστεί στην 9η Ημερίδα Ψυχικής Υγείας.
