Visit Sponsor

Written by: • Κοινωνική Συναισθηματική Μάθηση Προσωπική Ανάπτυξη Συμβουλευτική Τροφή για Σκέψη

True or False: Πρέπει να κλάψεις στη θεραπεία αλλιώς δεν γίνεται “δουλειά”.

Πρέπει να κλάψεις στη θεραπεία

Στο σημερινό Mindpost αποκαλύπτουμε αν το κλάμα είναι απαραίτητο για να “πιάσει” η συμβουλευτική. Μπορεί η θεραπεία να λειτουργήσει χωρίς δάκρυα; Πρέπει να κλάψεις στη θεραπεία;


Υπάρχει μια διαδεδομένη εικόνα για το τι σημαίνει «καλή» θεραπεία: ο δέκτης στο τέλος της συνεδρίας κλαίει, συγκλονίζεται, καταρρέει συναισθηματικά. Και τότε — υποτίθεται — συμβαίνει η κάθαρση. Η αλλαγή. Η θεραπεία.

Αλλά είναι πραγματικά έτσι; Πρέπει οπωσδήποτε να κλάψεις για να πεις ότι κάτι «δουλεύει»; Ή πρόκειται για έναν συναισθηματικό μύθο που έχει παγιδεύσει εκατομμύρια ανθρώπους και θεραπευτές σε έναν λανθασμένο τρόπο σκέψης;


Η απάντηση: False – η θεραπεία δεν εξαρτάται από τα δάκρυα

Το κλάμα μπορεί να είναι ένδειξη συγκίνησης, ανακούφισης ή επαφής με βαθύτερα συναισθήματα, αλλά δεν είναι απαραίτητο για να υπάρξει πρόοδος ή ίαση. Υπάρχουν άνθρωποι που αλλάζουν ριζικά χωρίς να χύσουν ούτε ένα δάκρυ. Και υπάρχουν άλλοι που κλαίνε πολύ — αλλά παραμένουν κολλημένοι.

Η συμβουλευτική δεν μετριέται με μαντήλια. Μετριέται με αλλαγή: στη σκέψη, στο συναίσθημα, στη συμπεριφορά, στη σχέση με τον εαυτό και τους άλλους.


Από πού ξεκινά αυτός ο μύθος;

Ο μύθος αυτός έχει ρίζες:

  • Στην τέχνη και τον κινηματογράφο, που παρουσιάζουν τη «στιγμή συναισθηματικής έκρηξης» ως κορύφωση της θεραπείας.
  • Σε παρανοήσεις παλαιότερων ψυχαναλυτικών προσεγγίσεων, όπου η “απελευθέρωση” από το τραύμα συνδεόταν με την εξωτερίκευση.
  • Στην ανθρώπινη ανάγκη να βλέπουμε το «φαίνεσθαι» της αλλαγής, και όχι μόνο τη διαδικασία.

Ωστόσο, σήμερα γνωρίζουμε πως η αλλαγή δεν είναι πάντα εντυπωσιακή. Πολλές φορές είναι σιωπηλή, εσωτερική, βαθιά — και εκδηλώνεται με διαύγεια, όχι με κατάρρευση.


Η αλήθεια για τα δάκρυα

Το κλάμα είναι μια φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού στη συγκίνηση, στη θλίψη, στην ένταση ή ακόμη και στην ανακούφιση. Μπορεί να προσφέρει προσωρινή αποφόρτιση και να βοηθήσει κάποιον να επεξεργαστεί ένα συναίσθημα.

Όμως δεν είναι από μόνο του θεραπευτικό εργαλείο. Αν ήταν έτσι, όλοι όσοι έκλαιγαν θα είχαν λύσει τα θέματά τους. Και όλοι όσοι δεν κλαίνε, θα ήταν καταδικασμένοι να αποτύχουν. Αυτό δεν ισχύει.


Τι κάνει την αλλαγή να συμβεί;

Αυτό που προκαλεί πραγματική μεταστροφή στη συμβουλευτική είναι:

  • Η κατανόηση των βαθύτερων αναγκών και επιθυμιών
  • Η ανάκτηση της δύναμης και της ελευθερίας επιλογής
  • Η διακοπή δυσλειτουργικών μοτίβων
  • Η συμφιλίωση με το παρελθόν
  • Η αίσθηση ασφάλειας μέσα στη θεραπευτική σχέση
  • Η χρήση στοχευμένων εργαλείων από τον θεραπευτή ή σύμβουλο

Στη Βραχυπρόθεσμη Συνθετική Συμβουλευτική Expansion, η θεραπεία εστιάζει στην επίλυση των πρωταρχικών συναισθηματικών περιορισμών. Όταν αυτοί οι περιορισμοί διορθώνονται, η αλλαγή έρχεται χωρίς επίπονες διαδικασίες. Πολλοί δέκτες βιώνουν αυτή την καθαρτική εμπειρία χωρίς να έχουν καταρρεύσει. Απλώς νιώθουν αλλαγμένοι — και βλέπουν τις αλλαγές στην καθημερινότητά τους.


Τι γίνεται όταν το κλάμα μπλοκάρει την πρόοδο;

Υπάρχουν περιπτώσεις όπου το συνεχές κλάμα γίνεται μηχανισμός αποφυγής. Ο δέκτης μπορεί να κλαίει ως αντίδραση, αλλά να μην αγγίζει ποτέ τον πυρήνα του ζητήματος. Ή να χρησιμοποιεί το κλάμα σαν συναισθηματικό φράγμα για να αποφύγει τη βαθύτερη σύνδεση.

Ο ρόλος του θεραπευτή εδώ δεν είναι να ενισχύσει το κλάμα, αλλά να το διαβάσει σωστά. Να διακρίνει αν είναι γνήσιο ή προστατευτικό. Και να βοηθήσει τον δέκτη να πάει πέρα από αυτό.


Μπορεί να γίνει θεραπεία χωρίς συναισθηματική έκφραση;

Όχι. Χρειάζεται να υπάρξει συναισθηματική σύνδεση, αυθεντικότητα, βιωματικότητα. Όμως αυτό δεν σημαίνει δάκρυα. Μπορεί να είναι παύση, σιωπή, ανατριχίλα, εσωτερική αποδοχή, αλλαγή βλέμματος. Πράγματα που δεν φαίνονται σε μια οθόνη — αλλά είναι βαθιά αληθινά.


Τι να κρατήσω;

Η θεραπευτική διαδικασία δεν μετριέται σε δάκρυα. Ούτε η απουσία ούτε η παρουσία τους εγγυάται κάτι. Το σημαντικό δεν είναι αν θα κλάψεις — αλλά αν θα συνδεθείς. Με τον εαυτό σου, με τον θεραπευτή σου, με την αλήθεια σου. Η αλλαγή δεν έχει πάντα ήχο. Αλλά έχει βάθος. Και αυτό, είναι αρκετό.

Πρέπει να κλάψεις στη θεραπεία

Πηγές:

  1. Greenberg, L. S. (2010). Emotion-focused therapy: Theory and practice. American Psychological Association.
  2. Fosha, D. (2000). The Transforming Power of Affect: A Model for Accelerated Change. Basic Books.
  3. Whelton, W. J. (2004). Emotional processes in psychotherapy: Evidence across therapeutic modalities. Clinical Psychology & Psychotherapy, 11(1), 58–71.
Visited 7 times, 1 visit(s) today
Last modified: 05/10/2026
↑