Βρισκόμαστε στα μέσα Ιουλίου κι εγώ νιώθω σαν να έχω τραβήξει χειρόφρενο εδώ και μέρες – ίσως και απ’ την αρχή του μήνα. Από τη μία, κλείνουν σιγά σιγά οι κύκλοι και τα προγράμματα της χρονιάς, αλλά οι ρυθμοί δεν λένε να πέσουν. Οι διακοπές φαίνονται ακόμα μακρινές… σχεδόν ουτοπικές.
Πώς να χαλαρώσεις όταν ήσουν μέχρι χθες σε φουλ ταχύτητες; Γιατί δεν μπορείς να ξεκουραστείς πραγματικά, παρόλο που νιώθεις εξαντλημένη; Ένα κενό δημιουργείται – κι όσο και να προσπαθείς να το γεμίσεις με “χαρά” ή δραστηριότητες, μένει εκεί. Και πάνω απ’ όλα κυριαρχεί η κόπωση και το άγχος.
Συνειδητοποιώ πως δεν μπορώ να σταματήσω τις σκέψεις. Λες και ο εγκέφαλος έχει κολλήσει σε ‘to-do list mode’. Μη ξεχάσω τις υποχρεώσεις του μήνα. Μη χάσω σημαντικές πληροφορίες. Και κάπου εκεί, σκάει και η υπενθύμιση ότι βρισκόμαστε και στην εποχή του AI – και το ChatGPTανανεώνει τα… «νευρικά του κύτταρα» κάθε τρεις μήνες. Πόση πληροφορία να αντέξει ένας άνθρωπος τελικά; (Ρητορικό το ερώτημα, φυσικά.)
Μιλώντας με φίλους και συναδέλφους, καταλαβαίνω πως δεν είμαι μόνη μου. Η εξάντληση είναι συλλογικό βίωμα – κι όσο κι αν προσπαθούμε να την αγνοήσουμε, το σώμα και το νευρικό μας σύστημα ζητούν κάτι διαφορετικό: επιβράδυνση.
Η χαλάρωση δεν έρχεται με το πάτημα ενός κουμπιού. Ο οργανισμός χρειάζεται χρόνο. Το νευρικό σύστημα ζητά ρυθμό, όχι σοκ. Δεν χρειάζεται λοιπόν να πατήσω το φρένο απότομα. Χρειάζεται να κατεβάσω ταχύτητα σταδιακά – να προετοιμάσω τον εαυτό μου για τον Αύγουστο, όπου επιτέλους θα μπορέσω να ξεκουραστώ χωρίς ενοχές, χωρίς την ανάγκη να ‘κάνω κάτι’.
Μικρές Οάσεις Ανάσας
Αποφασίζω λοιπόν να δημιουργήσω μικρές στιγμές φροντίδας μέσα στη μέρα:
- Αποσύνδεση από το internet για λίγο και επαφή με τη φύση. (Εγώ πότε θα πάω στη θάλασσα; Ναι, άλλη μια ρητορική ερώτηση…)
- Μικροί διαλογισμοί, πρωί ή μέσα στη μέρα. Όταν δεν τους κάνω, το κεφάλι μου γεμίζει θόρυβο.
- Καφές ή φαγητό με φίλους. Όχι από υποχρέωση, αλλά για την καρδιά.
- Μια συναυλία ή ένα θερινό σινεμά. Επιβάλλονται – είναι ψυχική φροντίδα.
- Ημερολόγιο Ευγνωμοσύνης – γιατί πάντα υπάρχει κάτι που αξίζει να θυμάσαι με τρυφερότητα.
Ο Ιούλιος της Μετάβασης
Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, το ίδιο σκηνικό. Απλά το ξεχνάω. Ο Ιούλιος είναι ο μήνας της μετάβασης – μας προετοιμάζει για τον Αύγουστο της χαλάρωσης, της επανεκκίνησης, της εσωτερικής κάθαρσης.
Σύμφωνα με την Παραδοσιακή Κινέζικη Ιατρική, βρισκόμαστε στη φάση του Στοιχείου της Φωτιάς – και τι άλλο μπορούμε να κάνουμε μέσα σ’ αυτή τη ζέστη, πέρα από το να “κάψουμε” ό,τι δεν μας εξυπηρετεί πια; Να αφήσουμε πίσω ό,τι βαραίνει, ό,τι τελείωσε, ό,τι κουβαλήσαμε παραπάνω απ’ όσο χρειαζόταν.
Καλό καλοκαίρι σε όλους μας.
