Στο σημερινό MindPost θα μιλήσουμε για τις φιλίες στην ενήλικη ζωή και για το γιατί, όσο μεγαλώνουμε, σχέσεις που κάποτε έμοιαζαν αυτονόητες μπορεί να χρειάζονται περισσότερη φροντίδα.
Φιλίες στην ενήλικη ζωή: γιατί δεν είναι όπως παλιά
Στα μαθητικά και φοιτητικά μας χρόνια οι φιλίες συχνά τρέφονται από την καθημερινή συνύπαρξη. Βλέπουμε τους ίδιους ανθρώπους, συζητάμε αυθόρμητα και μοιραζόμαστε ώρες χωρίς να οργανώνουμε τίποτα. Αργότερα, όμως, η ζωή αποκτά διαφορετικούς ρυθμούς. Εργασία, οικογένεια, μετακινήσεις και οικονομικές υποχρεώσεις περιορίζουν τον αυθορμητισμό.
Μια φιλία μπορεί να παραμένει σημαντική ακόμη κι όταν οι συναντήσεις αραιώνουν. Μερικές φορές όμως η απόσταση μεγαλώνει τόσο ώστε αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε αν ο άλλος εξακολουθεί να ενδιαφέρεται. Η απουσία επικοινωνίας αποκτά προσωπικό νόημα: «με ξέχασε», «δεν με χρειάζεται πια», «ίσως δεν άξιζα αρκετά».
Η έκθεση του ΠΟΥ για την κοινωνική σύνδεση αναδεικνύει ότι η ποιότητα των ανθρώπινων σχέσεων έχει ουσιαστική σημασία για την ευημερία. Δεν αρκεί να διατηρούμε ονόματα σε έναν κατάλογο επαφών. Χρειαζόμαστε σχέσεις στις οποίες αισθανόμαστε ότι υπάρχει αμοιβαιότητα και δυνατότητα ουσιαστικής επικοινωνίας.
Η απόσταση δεν είναι πάντοτε απόρριψη
Ένας φίλος που απέκτησε παιδί μπορεί να διαθέτει λιγότερο προσωπικό χρόνο. Μια φίλη που άλλαξε πόλη ίσως προσπαθεί να χτίσει μια νέα καθημερινότητα. Κάποιος που περνά μια δύσκολη περίοδο μπορεί να έχει λιγότερη ενέργεια για συναντήσεις, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν νοιάζεται.
Είναι χρήσιμο να μην ερμηνεύουμε κάθε σιωπή ως απόδειξη έλλειψης αγάπης. Ταυτόχρονα, δεν χρειάζεται να δικαιολογούμε επ’ άπειρον μια σχέση όπου μόνο ένας άνθρωπος προσπαθεί. Η φιλία, όπως κάθε σχέση, δεν μπορεί να στηρίζεται διαρκώς σε μονόπλευρη προσπάθεια.
Υπάρχει επίσης και μια φυσιολογική διαδικασία αλλαγής. Τα ενδιαφέροντα, οι αξίες και οι ανάγκες εξελίσσονται. Κάποιες φιλίες αλλάζουν μορφή, άλλες σταδιακά ολοκληρώνουν τον κύκλο τους. Αυτό μπορεί να μας στενοχωρεί χωρίς να σημαίνει ότι κάποιος από τους δύο έκανε απαραίτητα κάτι λάθος.
Πώς ξαναβρίσκουμε χώρο για τους ανθρώπους που μετρούν
Η πρώτη κίνηση μπορεί να είναι απλή και συγκεκριμένη. Αντί για το αόριστο «πρέπει κάποια στιγμή να βρεθούμε», μπορούμε να προτείνουμε «θέλεις να πιούμε καφέ το επόμενο Σάββατο;». Η σαφής πρόταση κάνει την επαφή ευκολότερη όταν οι ζωές έχουν γεμίσει υποχρεώσεις.
Δεν χρειάζεται όλες οι φιλίες να έχουν την ίδια ένταση. Με κάποιους ανθρώπους μπορεί να μιλάμε εβδομαδιαία, με άλλους να βρισκόμαστε λίγες φορές τον χρόνο και παρ’ όλα αυτά να νιώθουμε κοντά τους. Αξίζει να αναρωτηθούμε ποια μορφή επαφής λειτουργεί αληθινά για κάθε σχέση.
Όταν υπάρχει απογοήτευση, μπορούμε να τη μοιραστούμε χωρίς κατηγορία: «Μου λείπει να βρισκόμαστε περισσότερο. Αναρωτιέμαι αν μπορούμε να το αλλάξουμε». Μια τέτοια συζήτηση δεν εγγυάται ότι η σχέση θα επιστρέψει στο παρελθόν, αλλά δίνει την ευκαιρία να ακουστούν οι ανάγκες και των δύο.
Παράλληλα, δεν χρειάζεται να περιορίζουμε όλη την κοινωνική ζωή στις παλιές μας παρέες. Οι ομάδες κοινών ενδιαφερόντων, ο εθελοντισμός και η μάθηση μπορούν να προσφέρουν νέες γνωριμίες και νέες μορφές σύνδεσης.
Οι φιλίες δεν συντηρούνται μόνο από τις αναμνήσεις
Είναι συγκινητικό να θυμόμαστε όσα μοιραστήκαμε κάποτε. Για να συνεχίσει όμως μια φιλία να ζει, χρειάζεται και κάτι από το παρόν: ένα τηλεφώνημα, μια συνάντηση, μια ουσιαστική ερώτηση, ένα ειλικρινές ενδιαφέρον.
Ίσως σήμερα αξίζει να στείλουμε ένα μήνυμα σε έναν άνθρωπο που μας λείπει. Όχι από υποχρέωση, αλλά επειδή κάποιες σχέσεις αξίζουν μια καινούργια προσπάθεια.










